حرف تنهايي من

 

دوستی بعد از سالها آمد تلنگری زد بر خاطرات گذشته ام.... که بیا و ببین کسی که دلت را شکست خود چگونه شکسته است...

در دلم بر او دوست ناسزا گفتم .. که با غم و درد دیگران اینگونه شادی می کند...

این روزها

دلم همراه دلی که شکسته است می بارد

کسی که روزی دلم را شکست!!

این روزها دلم برای هر دوی آنهایی که دلم را شکستند می بارد

چون هنوز هم برایم عزیز است..... و نمی توانم غصه اش را ببینم

نمی دانم چه آرزویی برایشان داشته باشم جز اینکه از خدا بخواهم شادی و لبخند را به هر دوی آنها هدیه دهد...

 

 

+نوشته شده در یکشنبه ٢۸ آذر ۱۳۸٩ساعت٦:۳٤ ‎ب.ظتوسط مریم | نظرات ()

آشنایی می گفت:

شادی و غم در کنار هم اند....

به تو میگویم ای آشنا

شادی هایم را همراه شما خواهم بود

درد هایم را در اینجا فریاد خواهم زد.....

نام اش بیانگر همه چیز است

حرف تنهایی من...!!!!

+نوشته شده در سه‌شنبه ٢۳ آذر ۱۳۸٩ساعت٩:٢۸ ‎ب.ظتوسط مریم | نظرات ()

 از برت دامن‌کشان ،

            رفتم ای نامهربان    

                                از من آزرده‌دل ،

                                                 کی دگر بینی نشان


                                 رفتم که رفتم ، رفتم که رفتم
                                                                         

  ازمن دیوانه بگذر    

                    بگذرای جانانه بگذر
                              هرچه بودی هرکه بودم      

                                   بی‌خبر رفتم که رفتم ، رفتم ‌که رفتم
                                          
شمع بزم دیگران شو      

                        جام دست این و آن شو

                                      هرچه بودی هرکه بودم      

                                  بی‌خبر رفتم که رفتم ، رفتم ‌که رفتم
                                      

 بعد از این ، 

   بعد از این ،

                      ‌کن فراموشم که رفتم


دیگر ازدست تو می نمی‌نوشم که رفتم
                               بادل زود آشنا ، گشتم از دامت رها 


                               بی‌وفا بی‌وفا بی‌وفا رفتم که رفتم       

                     
 

+نوشته شده در یکشنبه ۱٤ آذر ۱۳۸٩ساعت٥:٤٧ ‎ب.ظتوسط مریم | نظرات ()

ناراحتگریه

حالمان بد نیست غم کم می‌خوریم
کم که نه! هر روز کم کم می‌خوریم
آب می‌خواهم، سرابم می‌دهند
عشق می‌ورزم عذابم می‌دهند
خود نمیدانم کجا رفتم به خواب
از چه بیدارم نکردی آفتاب؟
خنجری بر قلب بیمارم زدند
بی گناهی بودم و دارم زدند
دشنه‌ای نامرد بر پشتم نشست
از غم نامردمی پشتم شکست
سنگ را بستند و سگ آزاد شد
یک شبه بیداد آمد، داد شد
عشق آخر تیشه زد بر ریشه ام
تیشه زد بر ریشه ی اندیشه ام
عشق اگر اینست مرتد می شوم
خوب اگر اینست من بد می شوم
بس کن ای دل نابسامانی بس است
کافرم دیگر مسلمانی بس است
در میان خلق سردرگم شدم
عاقبت آلوده مردم شدم
بعد ازاین با بی‌کسی خو می کنم
هر چه در دل داشتم رو می کنم
نیستم از مردم خنجر بدست
بت پرستم بت پرستم بت پرست
بت پرستم، بت پرستی کار ماست
چشم مستی تحفه ی بازار ماست
درد می بارد چو لب تر می کنم
طالعم شوم است باور می کنم
من که با دریا تلاطم کرده ام
راه دریا را چرا گم کرده ام
قفل غم بر درب سلولم مزن!
من خودم خوش‌باورم گولم مزن!
من نمی گویم که خاموشم مکن
من نمی گویم فراموشم مکن
من نمی گویم که با من یار باش
من نمی گویم مرا غم خوار باش
من نمی گویم؛ دگر گفتن بس است
گفتن اما هیچ نشنفتن بس است
روزگارت باد شیرین! شاد باش
دست کم یک شب تو هم فرهاد باش
آه! در شهر شما یاری نبود
قصه هایم را خریداری نبود!
وای! رسم شهرتان بیداد بود
شهرتان از خون ما آباد بود
از درو دیوارتان خون می چکد
خون من،فرهاد،مجنون می چکد
خسته ام از قصه های شومتان
خسته از همدردی مسمومتان
اینهمه خنجر دل کس خون نشد
این همه لیلی، کسی مجنون نشد
آسمان خالی شد از فریادتان
بیستون در حسرت فرهادتان
کوه کندن گر نباشد پیشه ام
بویی از فرهاد دارد تیشه ام
عشق از من دورو پایم لنگ بود
قیمتش بسیار و دستم تنگ بود
گر نرفتم هر دو پایم خسته بود
تیشه گر افتاد دستم بسته بود
هیچ کس دست مرا وا کرد؟ نه!
فکر دست تنگ مارا کرد؟ نه!
هیچ کس از حال ما پرسید؟ نه!
هیچ کس اندوه مارا دید؟ نه!
هیچ کس اشکی برای ما نریخت
هر که با ما بود از ما می گریخت
چند روزی هست حالم دیدنیست
حال من از این و آن پرسیدنیست
گاه بر روی زمین زل می زنم
گاه بر حافظ تفأل می زنم
حافظ دیوانه فالم را گرفت
یک غزل آمد که حالم را گرفت:

"ما ز یاران چشم یاری داشتیم
خود غلط بود آنچه می پنداشتیم"

+نوشته شده در چهارشنبه ۱٠ آذر ۱۳۸٩ساعت٤:٠۱ ‎ب.ظتوسط مریم | نظرات ()

نگاه که غرور کسی را له می کنی،
آنگاه که کاخ آرزوهای کسی را ویران می کنی،
آنگاه که شمع امید کسی را خاموش می کنی،
آنگاه که بنده ای را نادیده می انگاری ،
آنگاه که حتی گوشت را می بندی تا صدای خرد شدن غرورش را نشنوی،
آنگاه که خدا را می بینی و بنده خدا را نادیده می گیری ،
می خواهم بدانم،
دستانت رابسوی کدام آسمان دراز می کنی تابرای
خوشبختی خودت دعا کنی؟

+نوشته شده در سه‌شنبه ٢ آذر ۱۳۸٩ساعت٤:٤٠ ‎ب.ظتوسط مریم | نظرات ()