حرف تنهايي من

من خسته ام

ز بار گرانی که زندگی است

آزاد اگر زبار گرانم نمی کنی

یک دم درنگ کن

تا رفع خستگی کنم ای چرخ

در سینه موج غم

فریاد میزند

             از سالهای غربت و تنهایی

                                                 فریاد می زند

دیگر نمانده است

بر جان من توان شکیبایی

لبخند من نقاب ضخیمی است

تا نقش غم زچهره بپوشاند

آرام اگر کنار تو بنشینم

                                      باور مکن !........

در اندرون من همه عصیان است

امواج پر تلاطم دریای جان من

گر سر کشی کند

                            دنیا و هر چه هست به ویرانگی کشد

باور نمی کنی ؟.....

                           یک دم درنگ کن

تا بی حصار عرضه کنم جان خویش را...

+نوشته شده در چهارشنبه ۱۸ مهر ۱۳۸٦ساعت٤:٠٠ ‎ب.ظتوسط مریم | نظرات ()