حرف تنهايي من

 

 

می نویسم نه برای حسی که مرا به نوشتن وا میدارد...

نوشتن در همه زنده گیم  تنها راه بود برای رسیدن به آرامش و انسجام افکار پریشان و پراکنده ای که به یکباره مرا به عمق نابودی می کشاند...

می نویسم نه به واسطه رهایی از تنهایی

بلکه به خاطر تو می نویسم....

تویی که خواندمت و خواندی مرا......باریدم و شانه هایت را به من هدیه دادی.....

تویی که تکیه گاه شدی مرا.....

می نویسم برای تو یی که یاری رساندن برایت نهایت عشق است...

می نویسم برای تویی که با دلی پر از مهر بر گل و سبزه و انسان و زمین سلام داد..

کلام آشنایت مرا به تو پیوند داد و حس سبز دوستی همچو شعر سهراب....

من چه سبزم امروز........................

 

سخنانت را می شنوم و جز کلمه تایید هیچ نمیتوانم بگویم چرا بر آنکه پذیرا نخواهی بود گفته هایم را.....

حرفهایی که از اندرون خسته ای پر از رمز و رازهای زندگی بر می خیزد

و میخواهد بگوید و فریاد زند که خوب بودن و همدردی کردن راحت ترین کار دنیاست

 

من بر آنم که در این دنیا

                              خوب بودن ـ به خدا ـ سهل ترین کار است

و نمی دانم

که چرا انسان...

                        تا این حد

                                         با خوبی

                                                      بیگانه است

و  همین درد مرا سخت می آزارد...

 

 

و بیشتر از آن در رنجم که در این خوب بودن و همدردی کردن ....عشق به بازی گرفته می شود...

و آن زمان است که معنای خوب بودن به نابودی کشانده میشود....

چه گویم که شکوه هایم همیشه از همین درد است....

کاش خوب بودن و یاری کردن معنای واقعی خودش را پیدا کند...

 

 

+نوشته شده در چهارشنبه ۳٠ آبان ۱۳۸٦ساعت۱٢:٠٠ ‎ق.ظتوسط مریم | نظرات ()