حرف تنهايي من

من؟؟؟
من هنوز کوه بلندم!
ندیده ای؟
اصلا مگر به سرخوشی من شنیده ای؟
من...
نخل راست قامت ِمغرور ِسرکشم...
با وسعت فراخِ بیابانِ خود خوشم...
من...
بی نیاز از آب و غذا و نوازشم...
بیگانه با نوای غم انگیزِ "خواهش"ام!
بی اعتنا به ابرِ پر از فخرِ بارشم!
منت نمی کشم!!!
...
من...
صبرِ مطلقم
وسکوتِ مداومم...
با این که خسته ی کلماتِ مزاحمم!
نه بی تفاوتم...
نه تلخ و ظالمم...
آرامشی نهفته میانِ تلاطم ام...
با این همه....
میانِ هیاهوی دل...
...
...
گمم....
...

+نوشته شده در چهارشنبه ٢ شهریور ۱۳٩٠ساعت۱٢:۱٤ ‎ب.ظتوسط مریم | نظرات ()