حرف تنهايي من

زن سرزمین باران... زن سرزمین لیلی ... زن سرزمین ترانه و خورشید... زن جنگل ... زن دریا.. زن درختان نارنج ... زن کلبه های کاهگل.. زن پایداری در حمله بی رحم باران... زن شمال.. زن مهربانی... زن صبوری شالیزار.. زن تیغ های گزنه.. زن شوریده دلی و عاشق و شور و شیدایی.. زن موسم بادهای نمناک.. زن لبهای خسته.. بوسه های شیرین... زن شمال .. شهسوار گجرش ( مرد بیگانه غیر شمال ) را ... در سرزمین درختان نارنج در غبار مه گم کرد... فقط به جرم مهربانی های بی منتش........

+نوشته شده در پنجشنبه ٢٠ امرداد ۱۳۸٤ساعت٥:٤۳ ‎ب.ظتوسط مریم | نظرات ()