من؟؟؟
من هنوز کوه بلندم!
ندیده ای؟
اصلا مگر به سرخوشی من شنیده ای؟
من...
نخل راست قامت ِمغرور ِسرکشم...
با وسعت فراخِ بیابانِ خود خوشم...
من...
بی نیاز از آب و غذا و نوازشم...
بیگانه با نوای غم انگیزِ "خواهش"ام!
بی اعتنا به ابرِ پر از فخرِ بارشم!
منت نمی کشم!!!
...
من...
صبرِ مطلقم
وسکوتِ مداومم...
با این که خسته ی کلماتِ مزاحمم!
نه بی تفاوتم...
نه تلخ و ظالمم...
آرامشی نهفته میانِ تلاطم ام...
با این همه....
میانِ هیاهوی دل...
...
...
گمم....
...
/ 4 نظر / 22 بازدید
علیرضا مقدمی

همواره برای شما آرزوی خوشبختی و شادکامی دارم هرکجا که باشیذ . همین همین و دیگر هیچ ...... .... کهن شود همه کس را به روزگار ارادت ...... به خدای بزرگ میسپارمتان و بدرود

بنویس یک غریبه!‌که آمدنش خوش تر از رفتنش باشد!

سلامی به گرمی بودن! تشکر بابت اشعار! و نوشته های زیبای شما! کور دلی بسته زبانم! خرامان! شادمان!‌نیک روان از اشعارتان! زیباست!‌زیباست! و باز هم زیباست! خوشحال میشم سری به کلبه ی تنهایی ما هم بزنید!

چه روح لطیفی لذت بردم